Projekt "Formy fraktalne" - Julia KP
zamieszczono: 2010-10-25 Julia KP
|
Świat przyrody składa się z wielu kształtów, natura obdarowała nas ogromem zadziwiających cudów. Każda cząstka otaczającej rzeczywistości to nie dosłowny fragment z kolejnych przenikających się wzajemnie elementów. Obserwacja otaczającej zewsząd natury to niekończąca się przygoda, odkrywanie coraz to nowych korelujących ze sobą cząsteczek. Program Formy fraktalne opiera się na powtarzalności otaczającego nas świata oraz wykonywanych czynności, skierowany jest do ludzi młodych i ma na celu wypracowanie metody, która pomoże w głębszy, świadomy, a zarazem ciekawszy sposób przeżywać emocje związane z poznawaniem i nazywaniem natury. Jest uniwersalny, skupia działania twórcze stymulowane za pomocą rytmu w sferze muzyki, kształtu, barwy w sferze plastyki. Jego szkielet opiera się na motywie spirali. Spirala występuje naturalnie w wielu formach np:. muszlach, meandrach, jej kierunek zgodny jest z ruchem wskazówek zegara, To symbol solarny związany z siłą słoneczną, symbolizuje postęp i harmonię, znany w prehistorii, stosowany w sztuce przez Celtów obok wzorów plecionkowych, ewaluował w formę wolutową i esownicę. Rzeźba, którą zaproponowałam, stała się formą początkową, wyniknęła podczas zabawy z dzieckiem materiałem plastycznym; (do wspólnego tworzenia formy może przyłączyć się każdy nie burząc koncepcji powstającego dzieła). To materiał wieloelementowy, uniwersalny dla wszystkich ludzi. Ważna cechą jest łatwość i lekkość wspólnego wysiłku w pracy w grupowej. Aby zachęcić młodych ludzi do szerszego kontaktu ze sztuką, forma pierwotna staje się idealna, gdyż powoduje to, że dostrzegamy wieloaspektowość naszych działań i odbioru rzeczywistości.Program nie neguje indywidualności, ale podnosi jej znaczenie w pracy grupowej, ma to na celu zaznaczenie ważności każdej osoby we współdziałaniu. To przykład pracy zespołowej. Nie tylko dla młodzieży, i dla twórców różnych dziedzin. Zmysły zostaną poddane rozmaitym bodźcom. Wizja fotografa musi przenikać się z wizją rzeźbiarza oraz kompozytora czy wokalistki. Forma wyjściowa jest ascetyczna po to aby uświadomić prymitywność, prostotę. W procesie uczenia, włącza się do programu dodatkowe bodźce stymulujące rozwój. Stanowi to kontrast w stosunku wielobarwności wypracowywanych przez dzieci kształtów i form, a także dźwięków, wyjście od cząstkowych archetypów poprzez świat flory, a później fauny. Przy zaburzeniach i dysfunkcjach powrót do „korzeni” ma zbawienne skutki uświadamia o istocie problemu i uczy radzenia sobie w trudnych chwilach. Rozkładanie rzeczywistości i składanie jej na nowo ze znanych materiałów. Rozbicie świata na małe tony i stworzenie z nich „osobistej muzyki” możliwej do uzyskania w pracy indywidualnej, grupowej oraz połączenie ich. To program który, ma zastępować proces wychodzenia w nowe relacje z sytuacji krytycznych, jako pomoc przy zmianie negatywnych skutków zaznanych doświadczeń. Proces dochodzenia do akceptacji siebie, sytuacji i metoda radzenia sobie z jej  skutkami odbijającymi się w przyszłości. Korygowanie treści urazowych przy pomocy tradycyjnych metod – kontaktu bezpośredniego, naturalnego połączonego z samodzielną pracą w grupie.Dodawanie poszczególnych elementów działających na sensory pozwala w pracy indywidualnej dobrać odpowiednie środki wyrazu dla poszczególnej osoby. Takie działanie uświadamia o istnieniu najprostszych form przekazu, wyłapuje indywidualne predyspozycje, zastosowaniu podlegają takie dziedziny jak sztuki plastyczne z uwzględnieniem rysunku, malarstwa, form przestrzennych, grafiki, grafiki projektowej, fotografii, luminacji, muzyki, jest też zarazem ścieżką do odnajdywania predyspozycji zawodowych. Projekt odnosi się do obserwacji natury, budowie jej poszczególnych elementów. Form podstawowych powielanych w różnej skali. Czerpie z nawiązań i obserwacji fraktali naturalnych np. budowy liścia, kamienia, chmury, płatków śniegu. Program nie wnika w geometrycznie kształtowanie zbiorów wynikające z definicji odkrywcy fraktali Benoita Mandelbrota na rzecz pierwowzorów z natury, tak zwanych DENDRYTÓW np. płatków śniegu, budowie naczyń krwionośnych, nerwów, roślin – kalafior, brokuł, systemów wodnych rzek, błyskawicy, skał, drzew. Artetarapia pozwala na „odsuniecie” od źródła problemu, powodującego dysfunkcje i wprowadzenie wartości pozytywnych dla wszystkich ludzi. Paradygmaty wiodące i „dobre” dla ogółu społeczności są uniwersalne. Brak miłości zastępujemy miłością, brak akceptacji – akceptacją. W szczególnym przypadku jakim są dzieci „urazowe” pomoc nie tylko przychodzi ze świata sztuki ale przy pomocy świata medycyny psychologa, psychiatry. Dotarcie do prostych plastycznie symboli czy źródeł dźwięku jest językiem, komunikatem do odczytania, gdzie przy informacji zwrotnej którą, tworzy dziecko szukamy treści korygujących. Zmierzamy do tego aby młody człowiek zaczął szukać owych rozwiązań samodzielnie. To trop do dalszej pracy. Budowanie „natury z natury” dociera do świadomości początkowo poprzez aktywną obserwację, stosowanie metod oglądowych, odtwórczości po przejście do samodzielnej twórczości z cechami indywidualnymi po uprzednim ich wyszukaniu i cząstkowym kształceniu. Otaczająca przyroda jest pozornie idealna, mimo form samopodobnych, jest ona asymetryczna, z ogromnym potencjałem podobieństwa. Kąty proste w naturze nie istnieją, są to anomalia dla „architektonicznie” skonstruowanej matematyki. Doświadczanie sztuki w każdej sytuacji w warunkach plenerowych oraz preparowanie jej za pomocą techniki czy urządzeń technicznych rozwija niewątpliwie wyobraźnię. Najtrudniejszym momentem w opracowywaniu proponowanego programu będzie synchronizacja wszystkich dziedzin, w których wypowiadają się twórcy. Zderzenie czterech różnych osobowości i światów i pogodzenie ich w jednej kompatybilnej rzeczywistości. Jest to znaczący fakt powstania projektu rzeźby w projekcie muzycznym. Proces jakiemu poddani zostali dorośli twórcy przeniesiony został na działania dzieci. Obiekty fraktalopodobne są idealnym materiałem do obserwacji natury, są łatwo dostępne, aktywizują procesy poznawcze. Dzięki ich obserwacji, niewielkich części można kształtować kolejne i budować nowe obiekty, wykorzystując już zdobyte informacje. Struktura programu nie wnika w ścisłe konstruowanie obiektów geometrycznych dostępnych w programach graficznych gdzie osiągnięty efekt obrazu jest kopią w różnej skali. Następuje przeniesienie naturalnych wzorów w sztuki plastyczne oraz sztuki muzyczne poddane umiejętnościom dzieci i dorosłych. Zatem dopuszczona jest twórcza improwizacja, odległa od przewidywalnej matematyki. Przeniesienie następuje w sferze sztuki oraz w sferze wypracowywanych zachowań u dzieci. Nacisk kładziony jest na obserwację wzorów samopodobnych i nieskończonych oraz budowanie pozytywnych relacji, ćwiczenie pożądanych zachowań poprzez ciągłe i częste wręcz nawykowe powtarzanie czynności. Więcej o projekcie "Formy fraktalne" pod adresami: www.juliakp.pl kpjulia.blogspot.com/2010/04/formy-fraktalne.html |
| Powrót do listy |
bedyka.pl 2007 - 2010, wszelkie prawa zastrzeżone
cms projekt graficzny: ibisal.com
cms projekt graficzny: ibisal.com