O zakończonym programie: „Formy Fraktalne” oraz jego wpływie na dalszą pracę artystyczną – Julia KP

Julia KP

Przenikanie kultur Pomyślałam, że wspaniale byłoby stworzyć coś w grupie, wymienić się doświadczeniami. Zrobić program dla dzieci. Przeraziła mnie współczesna ubogość, jak rzadko sięga się do korzeni, nie wspominając o innych kulturach. To tak naprawdę zderzenie kilku kultur, osobowości, jesteśmy z różnych domów i mamy inne zawody. Myślę tu, o moich kompanach do eksperymentu. Pracowaliśmy w parach: Janusz Gliszczyński współpracował ze mną. Jest świetnym fotografem, autorem zdjęć. Szybko doszliśmy do porozumienia, moja wizja była dla niego zrozumiała. Część muzyczną opracowywali: kompozytor Dariusz Tarczewski i wokalistka Paulina Leśna. Oni zapis muzyczny opracowywali na podstawie naszych doświadczeń, eksperymentu. Mimo że, działanie nastawione było na grupę pozostała odrębność i indywidualizm: rzeźba, fotografie, utwór czy wokal mają swoich autorów i wykonawców. Pomysł na fraktale nie narodził się nagle, zdobywałam doświadczenie pracy z dziećmi długo. Jako młody pedagog, często nie wiedziałam gdzie szukać, czasami brakowało czasu, a grupa czekała. Zresztą nie wszystkie rozpisane i znane mi warsztaty starczały. Nie jest możliwe posługiwanie się jedną  metodą pracy z dziećmi, czy w ogóle ludźmi a ja miałam uczyć sztuki. Więc zaryzykowałam. Praca z drugim człowiekiem daje wiele ciekawych rozwiązań, zwłaszcza jak kreuje się wizję i wymienia doświadczenia. Ciekawe efekty daje współpraca na forum grupy i wmieszanie się w nią, mimo doświadczenia, doskonale określa się wówczas potrzeby grupy. Praca z dziećmi oraz seniorami po ukończeniu studiów edukacyjnych i artystycznych stała się kamieniem węgielnym dla genezy tego projektu. Dostrzegałam też furtkę, arteterapia niesie za sobą wiele pozytywnych i ubogacających nasze życie walorów. To był eksperyment Na jego podstawie starałam się wypracować metodę czy jak się okazało metody pracy. Przy okazji zebrałam niemałe doświadczenie pracy zespołowej nie w jednym a w kilku zespołach czasami przypadkowych. To zasługa prowadzonych warsztatów.  Nie bez znaczenia są słowa Marii Montessori: „czego nie ma w zmysłach nie ma tez w umysłach...” dlatego natura i kontakt z przyrodą oraz umiejętność pracy z drugim człowiekiem. Chciałam w sposób jak najprostszy umożliwić przeżywanie emocji, czasami nie uświadamianych. Poprzez organizację zajęć i ich dość alternatywny przebieg rozwija czy pobudza się zainteresowania co w konsekwencji prowadzi do poszerzania świadomości zdobywania wiedzy i kreowania własnego świata. Poprawie ulega samoocena.  Powracają wspomnienia, przypadek znanej piosenki: „Czerwone jabłuszko”, którą nucąc seniorzy przekazują swoim wnukom i dzieciom. Czy zapomniane motywy ludowe, do których nie tak łatwo dotrzeć bo jak pisał Rej: „Polacy nie gęsi i swój język mają”, unowocześniłabym to stwierdzenie: Ludzie nie gęsi i swoją kulturę znają ... co w dobie globalizacji jest trafne. Dialog miedzy kulturami jest możliwy, nie można zapominać o mniejszościach: przykładowo: Bambrach czy Olędrach. Taki model pracy umożliwia przekazywanie wzorów kulturowych np. zanikającej umiejętności haftowania. To bardzo rozbudowany projekt. Pomysł to zaledwie ziarenko. Moje działanie rozpoczęło się od rewitalizacji rzeźby. Paradoksalnie praca nad niż wyniknęła podczas zabawy z dzieckiem materiałem plastycznym. Forma jest ascetyczna ale to dobrze, bo to baza wyjściowa, to samo zauważyli muzycy. Surowość jest zaletą bo pomaga dostrzec bogactwo form istniejących w  świecie. Rzeźba ta ma tytuł: Piosenka dla mojego dziecka. Myślałam też o połączeniu tej wizji z inną formą, którą stworzyłam w 2005 roku pt; „Memoriał”, to pień z wydrążoną niecką i dwoma zwierciadłami płaskimi. Powstały obraz jest iluzją. Ten zlepek został zarejestrowany w formie fotografii. Oczywiście, posłużyliśmy się większymi taflami luster zachowując odpowiednie kąty tak aby rzeczywista rzeźba znajdowała kontynuację w iluzyjnej przestrzeni. Powstały obraz to niekończący się tunel lub wir. Nieskończoność jest wartością a sposób pokazania jej za pomocą sztuki rozwija i poszerza świadomość otaczających kształtów. Zaskoczył mnie fakt, o istnieniu różnic między wsią a miastem. Praca z dziećmi mieszkającymi w mieście rozwija się wolniej, moment przełomowy, czyli indywidualnej wypowiedzi artystycznej następuje później niż u dzieci wiejskich. Wystaw promujący projekt odbyło się wiele: Koło, Poznań, Sieraków, Tarnowo Podgórne, kolejna prezentacja w Pyzdrach i Kaliszu. Z czasem zaczęłam łączyć wystawy z prowadzeniem zajęć artystycznych czy arteterapeutycznych. Zaskoczyło mnie wiele. Najważniejsze jest to, że życie zweryfikowało projekt nie tylko przyjął się on w warunkach trudnych jakimi są niewątpliwie dzieci z rodzin patologicznych ale po jego niewielkiej modyfikacji stosuję go w pracy z rodzinami, które chcą spędzać w tak alternatywny sposób swój czas. Najbardziej pożądane efekty daje praca wielopokoleniowa, te zajęcia zaskakują mnie coraz bardziej. Tutaj korzystają wszyscy i uczą się wszyscy. Interesujące jest proponowanie materiałów do pracy, kontakt z przyrodą, elementami z natury gdzie kształtujemy postawy ale uczymy czy przekazujemy wiedzę o nich samych: kamienie, liście, piasek, glina. Zainteresowanie programem pojawia się w wielu miejscach, otrzymuję propozycje przeprowadzenia tego typu zajęć w różnych miejscach. Chciałabym w przyszłości obok realizacji przestrzennej mojego eksperymentu, zrealizować cykl warsztatów w warunkach leśnych na łonie natury w połączeniu z bezpośrednim kontaktem z przyrodą, gdzie uczestnicy sami pozyskują środki do wytworzenia artystycznej wizji.  Ostatnia wystawa pt; Gatunek jest zapowiedzią następnych działań. Relacja z wystawy "Gatunek" O projekcie „Formy fraktalne” Formy Fraktalne w Empiku – relacja "Fraktale na Orbicie" – relacja Projekt "Formy fraktalne" - Julia KP Przejdź do: