|
Od 4 listopada można oglądać w łódzkiej "Galerii Bałuckiej" wystawę Rafała Boettnera-Łubowskiego pt. "GRANICE RZEŹBY". Na wystawie tej zaprezentowano prace, które zacierają tradycyjne, ostre granice pomiędzy różnymi mediami artystycznymi oraz pomiędzy odmiennymi sferami współczesnej kultury. Jak deklaruje Autor: dwa lata temu podczas pobytu w jednej z poznańskich galerii handlowych, w jednym ze sklepów z artykułami dekoracyjnymi, zobaczył szczególnego rodzaju przedmiot. Była to naturalnej wielkości poliestrowa figura psa, seryjnie produkowana współczesna dekoracyjna statua. W figurze tej tkwiła jakaś siła, jakaś moc, jakiś potencjał. Była znacznie lepsza, niż jej towarzyszki. Mogła odegrać inną rolę, niż ta, która została jej pierwotnie przypisana. Ta współczesna poliestrowa "rzeźba" urzekła go do tego stopnia, że postanowił zmienić jej los - stała się ona bohaterką serii jego najnowszych prac pod tytułem "Cytacje". W twórczości tego artysty istnieje znacznie więcej tak pojmowanych sytuacji granicznych, co nieraz doprowadzało go do granic tradycyjnie pojmowanego medium rzeźby.
Jak zauważa Ireneusz Domagała, autor wstępy do katalogu wspomnianej ekspozycji : zamysł cytowania w twórczości Rafała Boettnera-Łubowskiego staje się jednym z najistotniejszych elementów poetyki sztuki tego artysty. Jego operowanie cytatem jest swobodnym poruszaniem się po labiryncie znaków, by potem wyjść na rozświetloną drogę mocnych artykulacji własnych idei. Boettner-Łubowski wybiera cytowane elementy z różnych okresów sztuki i stwarza nowe pola pulsacji pomiędzy tradycją a współczesnością. Zacytowany przez twórcę obraz czy rzeźba zestawiony ze współczesnym elementem - poszerza pole naszej percepcji. Tworzy nowe sytuacje podwójnej obecności tego samego rekwizytu, ale podanego na wiele różnych sposobów. Dlatego też, artysta otwiera się na nowe terytoria konfiguracji form zaczerpniętych z historii i konfrontuje je, wręcz nakazuje im dialog porozumienia, z obiektami kultury masowej. Daje to nową siłę reinterpretacji inkorporowanych przez niego znaków. Chroni przed jednoznacznością skojarzeń oraz kreuje nową postać ich obecności. Wieloaspektowe spotkania elementów w pracach artysty wyznaczają nowe granice, ale, tym razem, pełne otwartości i swoistej tolerancji.
Kluczowymi pracami na łódzkiej wystawie są wspomniane powyżej realizacje z serii "Cytacje" oraz nieco wcześniejsza aranżacja zatytułowana "Jean-Antoine Houdon: Diana Łowczyni - gra ikonograficzna". Jak czytamy w katalogu: w pracy pt. "Cytacje II/2009: Alegoria Awangardy(?)" Łubowski wprowadził malarską kopię jednego z XVII-wiecznych portretów autorstwa Diego Velázqueza oraz jego wielkoformatową, fotograficzną reprodukcję. Pomiędzy nimi umieścił z kolei masowo produkowaną figurę psa, która trzyma w pysku porcelanowy medalion nagrobny z kolejną kopią przytaczanego wcześniej wizerunku. Poliestrowa statua, pojawia się również w pracy pt. "Cytacje I/2008: Hommage ? Bouguereau (?) ou Hommage ? l'objet (?)". W tym przypadku figura ta jest ustawiona na wprost ekranu telewizyjnego, na którym emitowany jest fragment czarno-białej reprodukcji znanego obrazu pt. "Pierwszy pocałunek" autorstwa XIX-wiecznego, francuskiego akademika, którego nazwisko pojawia się w tytule wspomnianej realizacji. Swoista ekspresja przywołanej statuy, pozostając w relacji z "telewizyjną", a więc także masową, formą reprodukcji danego obrazu - budzi wielość skojarzeń symbolicznych, nasyconych znaczeniami z pogranicza rzeźby i projekcji medialnej. Seryjność współczesnego produktu pojawia się także w najnowszej aranżacji Rafała Boettnera-Łubowskiego pt. "Cytacje III/2010: Hommage ? Gulio Paolini (?)", w której następuje konfrontacja gipsowych, klasycznych wizerunków kobiecej twarzy z dwoma egzemplarzami wspominanej powyżej niepokojącej statuy, zacytowanej wcześniej ze świata kultury popularnej. Ten zmultiplikowany "oryginał" rzeźby w stanie powielonym w relacji z wytworem masowego zapotrzebowania również i tu mnoży różne poziomy interpretacji. Epoki nakładają się na siebie, jak warstwy w projektach, wykonywanych obecnie w popularnych edytorach graficznych, by w efekcie finalnym, dać skondensowaną w wyrazie, sugestywną wizualizację danej artystycznej koncepcji.
Z kolei wspominana powyżej "Diana-Łowczyni" - realizacja, której poświęcono osobne pomieszczenie na łódzkiej wystawie - składa się z miniaturowej kopii XVIII-wiecznego posągu Jeana-Antoine'a Houdona pod tym właśnie tytułem - kopii, w której postać kobieca, została ubrana w umowny strój z grubo tkanego szarego płótna. Zmodyfikowana kopia umieszczona została w pseudo-muzealnej gablocie, której towarzyszy podpis: "Jean-Antoine Houdon: Diana Łowczyni - gra ikonograficzna". Realizacji towarzyszą wielko-formatowe fotografie, przedstawiające "nagi" i "ubrany" posążek-kopię - zdjęcia, utrzymane w stylistyce współczesnej fotografii reklamowej. We wspomnianej kopii pewnej modyfikacji uległy także atrybuty bogini, np. strzała, trzymana przez nią w dłoni, co kreować może kolejne konotacje i różne skojarzenia w procesach recepcji omawianej aranżacji.
Realizacje przestrzenne Rafała Boettnera-Łubowskiego nacechowane są zdecydowanie zauważalnym pierwiastkiem interdyscyplinarnym. Pomimo wykorzystania klasycznych motywów i rozwiązań, przynależnych do dziedzictwa tradycyjnej rzeźby, artysta konfrontuje wspomniane jakości z wizualizacjami, tworzonymi w innych, niż rzeźba, mediach - np. w fotografii digitalnej, czy w ramach jak najbardziej "konwencjonalnie" pojmowanego malarstwa. Poza tym, twórca bardzo chętnie wykorzystuje również przedmioty "gotowe", także te, "cytowane" z przestrzeni kultury popularnej. Wydaje się, że Boettner-Łubowski dystansuje się wobec zbyt jego zdaniem ciasnej formuły tradycyjnej rzeźby, stara się poszerzać jej granice, nie odrzucając jednak tradycji rzeźbiarskiej w sposób radykalny. Nawiązania do niej ciągle istnieją w jego twórczości, choć nie sposób nazwać jego dzieł klasycznymi rzeźbami. Są to raczej sytuacje para-rzeźbiarskie, które bardzo często zaliczane są dzisiaj do spektrum doświadczeń współczesnej, liberalnej sztuki rzeźby - sztuki, która posiada o wiele bardziej rozległe terytoria swej obecności niż dawna rzeźba "klasyczna".
Cytaty w zamieszczone w tekście pochodzą z folderu wystawy "Granice Rzeźby" oraz z materiałów promocyjnych w/w wydarzenia z archiwum Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi oraz z archiwum artysty.
Autor tekstu: Ewa Krakowska
Miejska Galeria Sztuki w Łodzi: Galeria Bałucka
"GRANICE RZEŹBY", 4 listopada - 5 grudnia 2010
Rafał Boettner-Łubowski
Rzeźbiarz i artysta sztuk wizualnych. Krytyk i teoretyk sztuki. Doktor nauk o sztukach pięknych. Studia w latach 1994-2000 w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby oraz na Wydziale Edukacji Artystycznej. Tworzy instalacje, obiekty i kompozycje rzeźbiarskie utrzymane w poetyce klasycznego posągu. W swojej sztuce odnosi się także do wybranych możliwości technik cyfrowych. Jest również autorem prac z dziedziny grafiki, rysunku i malarstwa. Bardzo często inspiracją dla jego wypowiedzi twórczych jest szeroko rozumiana tradycja artystyczna: antyczna, nowożytna i XIX-wieczna, z którą artysta koresponduje, ale i w rozmaity sposób polemizuje. Autor ponad stu tekstów z dziedziny krytyki i promocji sztuki. Jako teoretyk sztuki, Rafał Boettner-Łubowski przede wszystkim poświęca się refleksji na temat estetyki i historii rzeźby. Swoje rozważania od 2002 roku publikował na łamach "Kwartalnika Rzeźby. Orońsko". Poza tym bardzo ważnym tematem jego teoretycznych rozważań jest problematyka cytatu i praktyk twórczego artystycznego naśladownictwa w sztuce. Laureat kilku stypendiów artystycznych, między innymi Stypendium dla Młodych Twórców Kapituły Miasta Poznania (1999) i Stypendium Ministra Kultury z Funduszu Promocji Twórczości (2005). Swoje prace prezentował na 20. wystawach indywidualnych i ponad 30. wystawach zbiorowych. Obecnie pracuje na stanowisku adiunkta na Wydziale Edukacji Artystycznej Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Członek Wielkopolskiego Związku Artystów Rzeźbiarzy oraz Związku Polskich Artystów Plastyków, oddziału poznańskiego.
|
|
