Malowanie na desce sięga czasów odległych. Sztuka ta istniała w czasach Bizancjum. Święte drzewo, na którego powierzchni notowano ważne informacje wymagało specjalnego traktowania. Kanon, który towarzyszy malowaniu ikon nakazywał używania drewna cedrowego do przedstawień religijnych, gdyż uznawano je za święte. Obowiązywała ścisła reguła pisania ikon, nie dostępna dla przeciętnych twórców.
Proponoway warsztat plastyczny nie odnosi się bezpośrednio do przedstawień religijnych ale funkcjonuje w sferze poszukiwań symbolicznych, regionalnych i formalnych odpowiednich dla motywów kształtujących unikalne wzory. Tak więc, zbieramy wszystkie symbole czy motywy i stwórzamy osobiste wypowiedzi. Powstanie układ kompozycyjny o bardzo indywidualnym kontekście. Deska do krojenia, ten przedmiot codzienny, obecny jest w każdym domu, to on będzie podkładem do stwarzanego malowidła.
W dobie produkcji przemysłowej ilość wzorów, które towarzyszą nam w życiu jest ogromna. Są też takie, które z pewnych przyczyn są dla nas bliskie, na tych się skoncentrujemy. Bywają to motywy ubraniowe, dekoracyjne, szlaczki, wzorki i to właśnie one zostaną wpisane w nasze koncepcje. Istnieją wzory rodzinne lub regionalne, które świadczą o naszej tożsamości. Bogactwo wzornictwa często o zgrafizowanych, syntetycznych kształtach, na których syntezę pracowały minione pokolenia, lub zredukowane do linii o różnych grubościach, różniących się jedynie kolorem. Przypominają o czasach odległych i bezpośrednio odwołują się do naszej pamięci. Właśnie ta zdolność naszego umysłu wyróżnia nas jako Homo Sapiens.
Człowiek przez tysiące lat swego bytowania wytwarzał, tworzył w oparciu o otaczające zjawiska. Wykształcił system znaków, komunikatów powszechnie rozpoznawalnych oraz symboli ukazujących idee. Potrzeby nawet nie uświadamiane są kluczem interpretacji tych zapisów.
Do wykonania pracy potrzebna drewniana deseczka do krojenia, farby temperowa lub akryle, (można pokusić się o jajko jako spoiwo), lakier bezbarwny i pędzle.
Ewaluacja dopuszcza stosowanie innych użytecznych przedmiotów np.; łyżek typu „chochla”, drewnianych nożyków, zabawek, klocków itp. Warto pracować samodzielnie ale zajęcia te są wspaniałym spotkaniem rodzinnym zwłaszcza w grupie wielopokoleniowej.
Wzór rodzinny może nie być już możliwy do otworzenia, wtedy warto odwołać się do motywów regionalnych, przyrodniczych danego regionu. Powrócić do korzeni a także kultury wsi i etnografii.
tekst: Julia KP
Zajęcia są premierowymi w tym zakresie prowadzone w komornickim GOKU przez artystkę plastyczkę Julię Kaczmarczyk-Piotrowską. W zajęciach wziął udział przyrodnik, leśnik Jerzy Kubacki opiekun Wielkopolskiego Parku Narodowego, który przedstawił uczestnikom gatunki zagrożone, chronione i charakterystyczne dla obrazu Parku Wielkopolskiego.
Grup plastyczna:
Alicja Kujawa
Krzysztof Marciniak
Joanta Marciniak
Genowefa Skwarek
Zdzisława Szaj
Aleksandra Heinze
Bogusława Kubaszewska
Zaproponowany warsztat to alternatywny kierunek, wymaga pewnych treści. Uświadomienia, że niezależnie gdzie żyjemy pozostajemy otoczeni przez motywy i symbole. Świat poprzez nie, jest nieskończenie bogaty, od nas zależy jakość przekazania prawd o nas samych potomnym.
|
|
